Ecologische voetafdruk & reinigen

De ecologische voetafdruk (ook mondiale voetafdruk of kortweg voetafdruk) voor een bepaald jaar is een getal dat weergeeft hoeveel biologisch productieve grond- en wateroppervlakte een bepaalde bevolkingsgroep in dat jaar gebruikt om zijn consumptieniveau te kunnen handhaven en zijn afvalproductie te kunnen verwerken. Het gaat om een hypothetisch getal, gemeten in mondiale hectares.

  • Een mondiale hectare is 1 hectare van biologisch productieve ruimte aan (mondiale) gemiddelde productiviteit, rekening houdend met de huidige technologie.
  • Een biologisch productieve oppervlakte is een deel van de aarde of de zee met een relevante activiteit van fotosynthese of biomassa-productie.
  • De ecologische voetafdruk kan ook berekend worden voor een individu of gezin, voor een bedrijf, voor een bepaalde activiteit, een specifiek product, voor een land of voor de wereldbevolking in zijn geheel.

Uitgangspunt

Het uitgangspunt is dat elke consumptie omgerekend kan worden in een oppervlakte die voor de productie ervan nodig is. Dat maakt het mogelijk om de milieu-impact van verschillend consumptiegedrag (leefstijlen) of van verschillende bevolkingsgroepen (landen) met elkaar te vergelijken. Aangezien deze maatstaf ook werkt met een limiet aan bruikbare oppervlakte, geeft de Voetafdruk ook weer in welke mate de regeneratieve capaciteit van een bepaalde productieve oppervlakte, of van de aarde in haar geheel wordt aangetast. Zo kan de Voetafdruk nuttig zijn als indicator voor de duurzaamheid van bepaalde consumptiepatronen.

Als meetinstrument werd de methode van de voetafdruk in 1992-1993 geïntroduceerd aan de Canadese University of British Columbia door William Rees (Rees, 1996) en Mathis Wackernagel (zie onder andere Chambers, Simmons & Wackernagel, 2000). De leidraad voor hun onderzoek was de vraag hoeveel oppervlakte vruchtbare grond er nodig zou zijn om een bepaalde bevolking voor onbeperkte duur te onderhouden, ongeacht waar op aarde die grond zich bevindt.

Samenstellende elementen

De totale biologisch productieve ruimte wordt op basis van beredeneerde aannames en feitelijke data samengesteld uit volgende elementen:

  • Landbouwgrond (akkerland): gebruikt voor de productie van plantaardige producten voor voedsel, veevoeder, vezels (katoen), rubber, enz. Hierbij wordt geen rekening gehouden met de effecten van de landbouw op milieuverontreiniging, uitputting van de grond en erosie. Deze effecten worden uiteindelijk wel verrekend in een Voetafdruk van een volgend jaar, naarmate zij op langere termijn de beschikbare vruchtbare grond zouden verminderen.
  • Grasland (weidegrond, hooiland): grond die geschikt is voor de aanmaak van dierlijke producten zoals vlees, melk, wol, leer, enz. Hierbij kan ook licht beboste grond worden gerekend, voor zover die ook geschikt is voor veeteelt.
  • Bossen: voor de productie van hout, brandstof, papier, enz. Zowel natuurlijke als aangeplante bossen worden hierbij gerekend.
  • Visgronden: wateroppervlakte, geschikt voor het vangen en kweken van vis en andere dieren zoals mosselen enz. Het gaat hier vooral om zeewater, omdat 95% van de mariene productie afkomstig is van de kustwateren.
  • Bebouwde grond: voor huizen, straten, infrastructuur, winkels, fabrieken, enz. Meestal bevinden menselijke vestigingen zich op productieve grond, waardoor deze oppervlakte ook meegeteld wordt in de Voetafdruk. Grond die nodig is voor het opwekken van zonne-energie of energie van wind- en waterkracht is hier ook inbegrepen.
  • Het energieverbruik op basis van fossiele brandstoffen wordt omgezet in de productieve oppervlakte die nodig is om de CO2 uitstoot te absorberen, zodat geen CO2 wordt toegevoegd aan de reeds in de atmosfeer aanwezige CO2. Omdat de oceanen ongeveer 35% van deze uitstoot opnemen, rekent men dit energieverbruik slechts voor 65% aan.
  • Vanaf het Living Planet Report 2008 (cijfers betreffende het jaar 2005) wordt de productie van kernenergie niet langer meegeteld in de ecologische voetafdruk omdat men de risico’s en de impact ervan onvoldoende kon uitdrukken in termen van biocapaciteit. Tot dan werd deze productie gelijkgesteld aan het fossiele brandstofverbruik en in de voetafdruk opgenomen.

Verwante begrippen

Het Eerlijke Aarde-aandeel: als alle bruikbare ruimte op aarde verdeeld wordt over alle mensen en de natuur voldoende ruimte krijgt om zichzelf te herstellen, dan zou elke bewoner gemiddeld recht hebben op 1,8 hectare (cijfers 2001). Dit heet het Eerlijk Aarde-aandeel. Sommige berekeningen komen uit op een lager getal, zoals de berekening van de voetafdruk door het Vlaams Overleg Duurzame Ontwikkeling, omdat men een extra 12% van de productieve oppervlakte voorbehoudt voor het behoud van de mondiale biodiversiteit.

Dit noemt men ook de beschikbare biocapaciteit per persoon. Voor 2005 bedroeg de totale biologisch productieve oppervlakte 13,6 miljard mondiale hectares, ofwel 2,1 beschikbare mondiale hectare per persoon. De biocapaciteit (of biologische capaciteit) is de totale biologische productiecapaciteit van een biologisch productieve oppervlakte voor een gegeven jaar. Ze wordt uitgedrukt in mondiale hectare of in planeten. Eén planeet stelt de biocapaciteit van de Aarde voor voor een gegeven jaar.

Reinigen met de kracht van de natuur

Bacteriële reinigers zijn reinigingsproducten die gebruik maken van niet-pathogene, “goede” bacteriën voor het verteren van organisch afval, vervuilingsbodems en geuren. Deze positieve bacteriën doen dit door de productie van enzymen, specifiek aangemaakt om bepaalde moleculen (afval/bodems) op te breken in kleinere stukken. Deze kleinere stukjes worden “voedsel” voor de bacteriën. De bacteriën verbruiken dit voedsel of bodems en breken ze af in twee natuurlijke verbindingen: koolstofdioxide en water.

Een bacterie is slechts 1 tot en met 5 µm (micrometer), gelijk aan 0,001mm.  Bacteriën kunnen meer dan 5000 verschillende enzymen produceren om vervuiling te verteren. Als gevolg van hun levende karakter produceert elke bacteriën die wij verkopen, afhankelijk van het type afval, enkele duizenden enzymen en tensiden. De specifieke geproduceerde enzymen zijn daarom geregenereerd indien nodig en de vervuiling is 100% natuurlijk verwijderd. Dit is zeer efficiënt, milieuvriendelijk, veilig en duurzaam schoonmaken.

Ze zijn een stuk veiliger voor het milieu en de gezondheid van de mens ten opzichte van een andere chemisch of ‘biologisch afbreekbaar’ product. De micro-organismen kunnen doordringen in microscopisch kleine poriën van het materiaal en elimineren hierbij vervuilende bodems en geuren die traditionele chemicaliën vaak niet kunnen verwijderen.  De bacteriën en enzymen zitten in de biofilm en kunnen blijven werken tot 80 uur na de toepassing en ervoor zorgen dat alle negatieve bodems en geuren volledig zijn verwijderd.

Buitenlands nieuws (Engels)